พระโคนสมอ ปางนั่งห้อยพระบาท พิมพ์ใหญ่ ชินเงิน ศิลปะอยุุธยา

ประวัติการสร้าง
- ยุคสมัย: สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาช่วงกลางถึงปลาย (ราวพุทธศตวรรษที่ 23) โดยได้รับอิทธิพลจากศิลปะขอมและอยุธยา
- วัตถุประสงค์: สันนิษฐานว่าเจ้านาย ขุนนาง และเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงนิยมสร้างเพื่อเป็น "พระสะเดาะเคราะห์" และบรรจุตามกรุเจดีย์ต่าง ๆ รวมถึงซุ้มประตูวัด (บริเวณที่มีต้นโคนสมอ) เพื่อสืบอายุพระพุทธศาสนา
- แม่พิมพ์: เอกลักษณ์ของพิมพ์ห้อยพระบาทจะมีความประณีต อ่อนช้อย สัดส่วนงดงาม ถอดแบบศิลปะพระพุทธรูปทรงเครื่อง
- เนื้อชินเงิน: เป็นหนึ่งในเนื้อโลหะที่ได้รับความนิยมสูง มีลักษณะผิวสีเงินยวง เมื่อผ่านกาลเวลาจะมีคราบปรอทและไขขาวปกคลุมอย่างงดงาม

ลักษณะทางศิลปะ
-
ปางนั่งห้อยพระบาท: พระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาททั้งสองข้างลงบนฐานบัว (คล้ายการนั่งเก้าอี้) พระหัตถ์มักวางบนพระเพลา (ตัก)
- ทรงเครื่อง: พระพักตร์จะทรงเครื่องประดับอย่างกษัตริย์ เช่น สวมมงกุฎ กรรเจียกจร และสร้อยคอ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของศิลปะทรงเครื่องใหญ่ของอยุธยา

พุทธคุณ
- คงกระพันชาตรีและมหาอุด: โดดเด่นที่สุดในด้านการป้องกันศาสตราวุธ แคล้วคลาดจากภยันตราย ในสมัยโบราณนิยมนำมาคล้องคอช้างศึกม้าศึก เพื่อให้รอดพ้นจากคมหอกคมดาบ
- เมตตามหานิยม: มีเสน่ห์ เป็นที่รักแก่ผู้คนรอบข้าง และเสริมบารมี
- นิรันตราย: ป้องกันคุณไสย ภูตผีปีศาจ และสิ่งอัปมงคลต่างๆ ตามความเชื่อโบราณ