หลวงพ่อโพธิ์ วัดวังหมาเน่า ตะกรุดคู่ชีวิต ๒ กษัตริย์ เนื้อตะกั่ว แกนทองแดง ยาว ๔ นิ้ว โต ๑.๒ นิ้ว ปี ๒๓๗๖-๒๔๑๖ จ.พิจิตร

ประวัติและกรรมวิธีการสร้าง "ตะกรุดคู่ชีวิต"
1. การเตรียมวัสดุแบบโบราณ (ลูกศิษย์ต้องหามาเอง)ผู้ที่ต้องการตะกรุดจะต้องจัดหาวัสดุมาถวายหลวงพ่อเอง ได้แก่ แผ่นตะกั่ว, แผ่นทองแดง หรือแผ่นทองเหลือง แผ่นตะกั่วที่ใช้จะมีลักษณะ หนากว่าเกจิอาจารย์ท่านอื่น ในยุคหลังอย่างเห็นได้ชัด
2. เทคนิคการม้วนสลับชั้น (ตะกรุดหลายชั้นมีแกนกลาง) หลวงพ่อโพธิ์จะนำแผ่นทองแดงหรือแผ่นทองเหลืองมาพันเป็น ไส้แกนกลาง ก่อน แล้วจึงม้วนแผ่นตะกั่วทับไว้ด้านนอก วัตถุประสงค์: เพื่อป้องกันไม่ให้แผ่นตะกั่วชำรุด เนื่องจากแผ่นตะกั่วมีความอ่อนตัวสูง หากไม่มีแกนกลางที่แข็งแรง ตะกรุดจะบี้แบนและเสียหายง่ายเมื่อผ่านการใช้งาน ตะกรุดของท่านจึงมักเป็น ตะกรุดโทนสามกษัตริย์ หรือตะกรุดเนื้อผสมที่มีขนาดเขื่อง มีความยาวประมาณ 4–6 นิ้ว และมีน้ำหนักมาก (ประมาณ 3–4 ขีด)
3. การลงอักขระเลขยันต์หลวงพ่อโพธิ์จะจารอักขระภาษามอญโบราณลงบนแผ่นโลหะอย่างจุใจยันต์หลักที่ท่านใช้คือ "ยันต์คู่ชีวิต" หรือ "ยันต์อสิสัตติ" ซึ่งเป็นยันต์ชั้นสูงที่ปรากฏในตำราพิชัยสงคราม มีอานุภาพคุ้มครองดวงชะตาขั้นสูงสุดนอกจากนี้ยังลงกำกับด้วย ยันต์พระเจ้า 16 พระองค์

พุทธคุณและประสบการณ์เล่าขาน
- ฉายาคู่ชีวิต มีที่มาจากพุทธคุณที่เหนียวแน่นดั่งชื่อ คือ "ตราบใดที่ตะกรุดยังอยู่ ชีวิตจะไม่สิ้น" เด่นที่สุดในด้านคงกระพันชาตรี แคล้วคลาด และมหาอุด
- ตำนานจระเข้กัด ประสบการณ์ลือลั่นที่สุดในเมืองชาละวันคือ มีชาวบ้านที่คาดตะกรุดของท่าน ถูกจระเข้กัดและกระชากลงไปในน้ำวน แต่คมเขี้ยวจระเข้ไม่สามารถระคายผิวหนังได้เลยแม้แต่น้อย จนจระเข้ต้องยอมปล่อยตัวไปในที่สุด
- ในปัจจุบัน ตะกรุดคู่ชีวิตของหลวงพ่อโพธิ์ วัดวังหมาเน่า จัดเป็น จักรพรรดิเครื่องรางของขลังเมืองพิจิตร ที่หาชมตัวจริงได้ยากยิ่ง เนื่องจากสร้างน้อยและมีอายุกว่าร้อยปี สภาพภายนอกมักจะปรากฏคราบไขตะกั่วเก่าลึกเข้มข้นตามกาลเวลา

ยันต์คู่ชีวิต มีอานุภาพโดดเด่นที่สุดในด้านคงกระพันชาตรี แคล้วคลาดปลอดภัย และกันภัยพิบัติทั้งปวง โดยถือเป็นยันต์ชั้นสูงที่มีมาตั้งแต่โบราณ

อานุภาพและพุทธคุณของยันต์คู่ชีวิตคงกระพันชาตรี ป้องกันศาสตราวุธทุกชนิด ไม่ให้ทำอันตรายแก่ร่างกายได้แคล้วคลาดปลอดภัย รอดพ้นจากอุบัติเหตุ และภัยอันตรายในยามคับขันปัดเป่าภัยพิบัติ กันคุณไสย มนต์ดำ สิ่งอัปมงคล และภูตผีปีศาจค้ำคูณดวงชะตา ช่วยหนุนดวงชะตาผู้บูชา ไม่ให้ตกต่ำตามชื่อยันต์ "คู่ชีวิต"

ที่มาและความสำคัญตำราพิชัยสงคราม เป็นยันต์โบราณที่มีบันทึกไว้ในตำราพิชัยสงครามความหมายของชื่อ หมายถึงการมีเครื่องรางนี้อยู่ติดตัว จะช่วยรักษาชีวิตให้รอดปลอดภัยกลับมา

ถ้าจะกล่าวถึงตะกรุดหลายชั้น โดยชั้นนอกเป็นตะกั่ว แกนกลางเป็นทองแดงหรือทองเหลือง ก็จะต้องนึกถึง ตะกรุดสายพิจิตร และถ้าถามถึงต้นตำรับการสร้างตะกรุดหลายชั้น ก็ต้องยกให้ หลวงพ่อโพธิ์ วัดวังหมาเน่า เป็นเจ้าแรก ต่อมาภายหลังก็มีเกจิอาจารย์สายพิจิตรชื่อดังหลายท่าน เช่น หลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน หลวงพ่อพิธ วัดฆะมัง หลวงพ่อภู่ วัดท่าฬ่อ ได้แบบอย่างการทำตะกรุดของหลวงพ่อโพธิ์ เพียงแต่บางท่านมาปรับเปลี่ยน มาทำแกนกลางเป็นอั่วทองแดงหรือทองเหลือง เพื่อความคงทนแข็งแรง รูปทรงตะกรุดจะได้ไม่บิดงอ

หลวงพ่อโพธิ์ เป็นพระมอญ เป็นเกจิอาจารย์ยุคเก่าและเก่ามาก ๆ ด้วย คงมรณภาพมากกว่าร้อยปีแล้ว ประวัติความเป็นมาจึงลางเลือน มีแต่คำบอกเล่าว่าท่านชอบธุดงค์ไปตามป่าเขา แล้วสร้างกุฏิเล็ก ๆ ของท่านไว้กลางป่า ท่านชอบอยู่องค์เดียวไม่ชอบความอึกทึก ชอบนั่งวิปัสสนา มีเรื่องเล่าว่า เวลาเกิดไฟป่า ไฟลามไปใกล้ ๆ กุฏิของท่าน ท่านก็ไม่หนี สุดท้ายไฟป่าก็ดับเอง ต่อมาได้มีการจัดสร้างวัดวังหมาเน่าขึ้น สาเหตุที่เรียกแบบนี้ก็เพราะเหนือบริเวณวัดขึ้นไป ประมาณ ๑๐๐-๒๐๐ เมตร สายน้ำตรงนั้นจะเลี้ยวโค้งหักศอก ทำให้เกิดวังน้ำวนขึ้น หมาเน่าที่ลอยมาตามน้ำก็จะไหลวนอยู่ตรงบริเวณนั้น บางครั้งมีหมาเน่าตายอยู่บริเวณนี้เป็นจำนวนมาก ทำให้มีกลิ่นเหม็นมาก ๆ แต่หลวงพ่อโพธิ์ท่านไม่รังเกียจ และไม่เหม็นด้วย เพราะท่านมีคาถาดี หลังจากหลวงพ่อโพธิ์มรณภาพไปแล้ว ทางวัดจึงถูกจัดตั้งใหม่และเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเรียกว่า “วัดโพธิ์ศรี” ประมาณปี ๒๔๘๒ โดยใช้ชื่อหลวงพ่อโพธิ์เป็นหลักในการตั้งชื่อวัด

จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในละแวกนั้น บอกว่าหลวงพ่อโพธิ์ท่านสร้างตะกรุดไว้น้อยมาก ส่วนใหญ่ลูกศิษย์จะขอร้องให้สร้าง เพื่อพกติดตัวไว้ป้องกันอันตรายและลูกศิษย์จะต้องจัดหาวัสดุ ได้แก่ แผ่นตะกั่ว, แผ่นทองแดง หรือแผ่นทองเหลือง หลวงพ่อโพธิ์จะสร้างตะกรุดขนาดเขื่อง โดยมีแผ่นทองแดงหรือแผ่นทองเหลืองพันอยู่ตรงกลาง วัตถุประสงค์เพื่อป้องกันไม่ให้ตะกั่วชำรุดง่าย เพราะถ้าใช้ตะกั่วอย่างเดียวจะบี้แบนได้ง่าย แผ่นตะกั่วของหลวงพ่อจะค่อนข้างหนากว่าเกจิอาจารย์ท่านอื่น ท่านจะจารอักขระต่าง ๆ ลงบนแผ่นตะกั่ว, แผ่นทองแดง, แผ่นทองเหลือง อย่างจุใจ คือลงเต็มแผ่นโลหะจนเสร็จ เวลาม้วนท่านจะวางแผ่นตะกั่วไว้ด้านนอก และแผ่นทองแดงแผ่นทองเหลืองไว้ด้านใน วางซ้อนกันแล้วค่อยม้วน แผ่นโลหะ ต่าง ๆ จะซ้อนกันสลับกันไป ตะกรุดบางดอก จะมีแค่แผ่นตะกั่วกับแผ่นทองแดง บางดอกจะมีแค่แผ่นตะกั่วกับแผ่นทองเหลือง และบางดอกก็มีโลหะ๓ ชนิดเลย ก็คือ แผ่นตะกั่ว, แผ่นทองแดง และแผ่นทองเหลืองม้วนซ้อนกัน แล้วแต่ลูกศิษย์จะจัดวัสดุมาให้ เมื่อท่านม้วนตะกรุดเสร็จ หลวงพ่อโพธิ์จะปลุกเสกเดี่ยว จนเต็มที่แล้ว แล้วจะแจกคืนเจ้าของภายหลัง

ตะกรุดของท่านมีหลายขนาด ตั้งแต่ขนาดเท่าหัวแม่มือถึงขนาดแฮนด์รถจักรยาน มีทั้งแบบถักเชือกแล้วลงรัก หรือแบบเปลือยไม่ถักเชือกก็มี ตะกรุดของท่านส่วนใหญ่จะมีตั้งแต่ขนาด ๔” ขึ้นไป ส่วนดอกสั้น ๆ ขนาด ๑.๕” จะไม่ค่อยเจอ เคยเจอบางครอบครัวมีตะกรุดอยู่แค่ดอกเดียวแต่มีลูกอยู่หลายคน สุดท้ายต้องตัดแบ่ง ๆ กันไปก็มี แต่ส่วนใหญ่ตะกรุดหลวงพ่อโพธิ์ จะสมบูรณ์เกือบทุกดอก เพราะเป็นตะกรุดขนาดใหญ่ พกพานำติดตัวจะลำบาก ส่วนใหญ่จึงเก็บไว้บนหิ้ง และจะใช้ตะกรุดดอกเล็ก ๆ ของอาจารย์อื่นมาพกติดตัวแทน ตะกรุดหลวงพ่อโพธิ์จะดีทางด้านคงกระพันชาตรี มีคนเคยถูกยิงก็มากไม่มีเข้า มีเรื่องเล่าของชาวบ้านผู้หนึ่ง ซึ่งมีตะกรุดหลวงพ่อโพธิ์คาดเอวไว้ดอกหนึ่ง ชาวบ้านผู้นี้เป็นชาวบ้านแถว ๆ วัดวังหมาเน่า พอถึงหน้าแล้งน้ำในแม่น้ำบางช่วงจะตื้น พอเดินลุยข้ามแม่น้ำได้ ชาวบ้านผู้นี้ได้จูงควายข้ามแม่น้ำ แต่ควายไม่ยอมลง ชาวบ้านผู้นี้ก็ลงไปก่อน แล้วค่อยดึงเชือกให้ควายเดินตามลงไป ขณะที่ลงไปแกไม่ทันสังเกตว่ามีจระเข้ขนาดใหญ่ที่ซุ่มอยู่แถวนั้น จระเข้ตัวนั้นเลยกัดเข้าที่บั้นเอวแล้วคาบลงไปในน้ำ เจ้าของตะกรุดแกมีสติดี แกชักมีดที่เหน็บไว้ที่เอวใช้มือคลำหาลูกตาจระเข้แล้วเอามีดแทงที่ลูกตาของมัน จระเข้เจ็บจึงปล่อยชายผู้นั้นออกจากปาก แล้วมันก็เผ่นหนีไป ภายหลังมาดูบาดแผล ปรากฏว่าไม่มีเข้าแม้แต่เขี้ยวเดียว

ตะกรุดคู่ชีวิต (ลงยันต์อริยสัจ ๔) จังหวัดพิจิตร สำหรับยันต์ที่ลงในตะกรุดเรียกกันว่า "ยันต์อสิสัตติ" หรือ พระเจ้าห้ามอาวุธ (เป็นคาถาตอนพระพุทธเจ้าถูกนายขมังธนูที่พระเจ้าอชาติศัตรูส่งมารอบยิงแต่ด้วยพุทธบารมีปรากฏว่านายขมังธนูไม่สามารถง้างธนูยิงได้ จนได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าและยอมรับพระไตรสรณาคมในที่สุด สำหรับการลงอักขระในพระคาถาหมวดนี้มีการลงอักขระแบบลงสลับไปมาในช่องต่าง ๆ ไม่ได้เรียงกันอย่างการอ่านธรรมดา เรียกว่าเป็นกลบทนั่นเอง คาถานี้ใช้เป็นคาถาหลักในการปลุกเสกตะกรุดด้วย ที่มีสมญาว่า "ตะกรุดคู่ชีวิต" ในสมัยก่อนเราเรียกยันต์นี้ว่า ยันต์คู่ชีวิต คือ มีอยู่แล้วชีวิตอยู่คง เป็นยันต์ที่ได้ใช้กันมานาน ตั้งแต่สมัยอยุธยายังรุ่งโรจน์ เป็นยันต์ ๆ หนึ่งในตำราพิชัยสงครามได้ระบุไว้ เป็นยันต์ชั้นสูงหาค่าประมาณมิได้ จากตำราสมุดข่อยของ หลวงพ่อเรือง วัดบ้านดง อำเภอชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลก เขียนไว้ว่า "ยันต์นี้ลงกะตุด ไม่ต้องเสกยิงเอาเถิด" เพียงเท่านี้ จะเห็นว่ายันต์นี้มีอานุภาพคงกระพันเพียงใด และมีความขลังเพียงใด